Moin mitnanner,

En lichte Wind weiht immer över dat wiede Land. De Lücht smeckt naar Solt. Indes waar mien Foten sück in de fine Sand graven, verleert sück mien Blick in de sünner Enn van de See.  Dit is en Land mit sein egen Geschicht van Freeiheid, de uns Minsken un dat Leven hier prent hebben. 

Een van disse Minsken bün ik!

Wied weg van mien Heimaat miss ik de Seewind, de as en oll Fründ um de Huusen sliekt, de Röök van de See un de Minsken, de sien Woorden ut en lang vergeten Spraak komen.

As ik 2016 mien Heimaat verleet un van Oostfreesland na Niederbayern truck, verspöörde ik en deepe Lengen in mi. De Treck na Huus wurr so groot, dat dat van nu an mien Dagen geleide. Doch wat bedüddt egentlik Heimaat? Is dat dat Land, sünd dat de Minsken, de Bruken, de Spraak of de good bekennt Steden un Vertellsels, de as Erinnerungen, deep in mien Hart verankert sünd. 

As Kind hung ik pallut an de Lippen van mien Vader, wenn he van sien Reisen up See vertellte. An leevsden höörde ik hum to, wenn her up Plattdüüsk vertellde.  So wurr ik ok en Deel van sien  Leven un Olldag, wied weg van Festland. Ik beleevde de Störm un Nood van de Mannlüü mit, wenn de grote Heringslogger as en lüttjet Nöötenschaal to en Spölball van See wurr. Uns Leven was eng mit de See verbunnen.  un hett so ok mien Olldag un Kinnertied prent. Vööl van dat, wat ik vandaag weet un well ik vandaag bün, liggt in de Wuddels van mien Heimaat.

Doch mien Reis geiht nich blot dör uns Heimat, sünnern ik kiek ok över de grote Dobb. Bi dat dörsnüüstern van de old Fotoalben, sach ik twee Kinner mit Ferensmuck. Erinnerungen kwamen torügg,, wo wi mit uns Stekenpeer dör de Huus rusebusten. En Muusklick of, liggt Amerika, dat Land mit de sünner Enn van Mogelkheid un de Heimaat van de Minsken, de wi Indioners nömen. Aver wat weten wi wahrhaftig van de amerikaanske Urinwohners, de uns so frömd un doch good bekennt schienen?Nett so freei as en Mööv en Schipp geleidt, dat rut fahrt up de hoge See, so freei mag ik mien Gedanken trecken laten um Antwoorden up mien Fragen to finnen, de  bi dat Schrieven van mien Vertellsels entstahn. Nu geiht mien Förskenshipp up en besünner Reis dör de Welt  van dat Memoorje un Worden. Dat hett sien Anker licht un schippert nu över de grote  Datensee um Antwoorden to finnen. Uns Welt is vull van Farven un Geheemste.  Uns  froher Tied un de tegenwordig Tied sünd de Bildhauer van uns Tokunft. Dat Lernen, mitnanner spreken un in neje Gedankenwelten induken, sünd daarbi dürabel Begleiten un so finnen sück ok Kinnergedanken un Stimmen ut  indigene Nationen up disse Sied weer.
Ik mag di nu inladen, mi up disse beünner Reis dör Ruum un Tied to begleiden.
Heike