"Moin, mooi dat du daar büst!"
En lichte Wind weiht immer över dat wiede Land. De Lücht smeckt naar Solt. Indes waar mien Foten sück in de fine Sand graven, verleert sück mien Blick in de sünner Enn van de See. Dit is en Land mit sein egen Geschicht van Freeiheid, de uns Minsken un dat Leven hier prent hebben.
Mien Naam is Hinderike Seewind un ik bün en Geschichtenvertellerin ut Oostfreesland.
Tüsken Dieken, Watt, Mevenropen un de Oostfreeske Teekultuur sünd mien Verstellsels entstahn, de nu hör Weg up dat witte Bladd Papier funnen hebben. Mit mien Worden, de ok dör mien Moderspraak föhren, lööpt ok en Stück Heimaat mit in – Erinnerungen un Gedanken, de ik wahren mag. Nich as wat Verledens, sünnern as wat Lebennig, dat Minsken mitnanner verbinnt – nett glieks, of se an de Noordsee, in de Bargen of an de anner Sied van de Welt leven.
Mit mien lüttje virtuell Förskenschipp bün ik nu unnerwegens, um Antwoorden up mien Fragen to finnen. Daarbi geiht dat nich daarum, en Enn to raken, sünnern um de Reis sülvst.
Ik laa di in, tosamen mit mi disse Welt to gewahren.
Hinderike Seewind