"Moin, mooi dat du daar büst!"
En lichte Wind weiht immer över dat wiede Land. De Lücht smeckt naar Solt. Indes waar mien Foten sück in de fine Sand graven, verleert sück mien Blick in de sünner Enn van de See. Dit is en Land mit sein egen Geschicht van Freeiheid, de uns Minsken un dat Leven hier prent hebben.
Ik bün unnerwegens.
Mien Weg föhrt mi dör dit Land tüsken Wind, Watt un de wiede Hemel. Ik gau dör Logen, de von de See prent sünd, un dör Tieden, de in de Landskupp wiederleven.
In de lüttjen Bewegens van de Olldag, in dat Lücht över dat Water, in de Stillte tüsken de Stimmen – daar fangt dat an, wat ik fastholl. Ut Indrucken, Tosamentreffens un Gedanken worden Erinnerungen, un de Biller sünd as Schatten, de bewahrt worden willen. Se sünd as Sporen in Sand, de blieven, ok as de Wind daaröver weiht.
Mitunner sünd dat Biller ut mien oostfreeske Heimaat. Of un to Wegen, de na binnen gahn. Un hen un weerdann is dat bloot dat Sien sülvst.
Nu mag ik di inladen, mit mi op disse besünner Reis to gahn.
Heike