Dien Lücht in mien Hart

Eens wassen dat de lüttje Hannen, van dien Vader un dien Tant, de tosamen in mien Hand laggen. Se wassen so sprockelk un up de Welt komen, um na de Mooigheid un de Wunners vant Leven to griepen. Nu was dat dien heel lüttje Hand, de ik up mien föhlde. Twee blauw Ogen strahlden mi an, in dessen sück dat Lücht van dat Leven weerspegelte. Nu was ik en Grootmoder un ik spöörde deep in mi, dat nu en neje Levenssett begünnt. In uns Vertellsels un leevt Tied, word dien Lücht van nu an ok in mi schienen.

Mien Enkeldochter un ik verbrengen vööl un geern Tied mitnanner. Se froog mi, of se ok en bietje hier instellen dürs. So is disse Sied för hör reserveert un mal kieken, wat dor so kummt.