Wenn frömd Kultuuren dat Hart beröhren

Ik harr nett en Geschicht över een old Möhlensteen schreven, de för mien Famielje en besünner Bedüden hett. Up de Söök na en gadelk Bild, stöttde ik biet dörsnüüstern van uns Album, up en Foto dat twee Kinner mit Ferenschmuck wist. Tomaal muss ik laggen, denn ik besunn mi weer an disse Tied, as twee lüttje „Indioners“ dat Huus unseker maakden. Indes mien Gedanken nu de Weg up dat witte Papier funnen, wook ok mien Neeisgier up de Fraag, waarher ik dat Weten över de „Indioners“ as Kind harr. Wied weg van uns, van een frömd Eerdeel, wassen Indrucken van de indigene Kultuuren in twee lüttje Kinnerharten inkehrt. En faste Bild, de ik al immer mit de Woord "Indioner" in verbinnen brocht hebb.