De Sünn, de eben noch as helle Schiev an’n Himmel troonde, sackt nu sacht na de Eer daal. As wenn se een stillen Roop folgen mutt, verlett se nu ehr vertruten Platz. Dat erinnert mi doran, wo wi as Kinner uns Speel ünnerbrochen hebbt, um den Roop vun de Karkdörklokken to folgen. Wenn ehr Avendklang dör de Straaten hallte un över dat Land hen drogen wurr, verstummden na un na ok de Kinnerstimmen. As dör een geheim Signaal kehrden se torügg in den Schuul vun de roden Backsteenhüüs. Nu kunn de Nacht ehr düstern Mantel över dat Dörp leggen, un wielt dat Licht vun de Sünn sleep, ontwaak achter de Glasfensters een warm Lechten.
Mien Gedanken kehrt torügg na dat Feld, wor ik stah. Wielt mien Steveln de nakne Eer beröhrt, sünd mien Ogen na den Himmel richt. In’n Rhythmus vun Dag un Nacht fangt dat tägliche Naturspel an. De Sünn sackt na de Eer daal un dücht ünner dor, wo Himmel un Eer sik raken. Op eenmaal schient se mi noch grötter un gewaltiger as vördem. Root Licht speelt üm dat Leed vun de Avendsünn, un dat schient, as harr de Himmel ehr Füer infangen. Dör de Naht vun de Welt schufft se sik sacht na beneden un nimmt dat Licht vun de Dag mit in’n verborgenen Ruum.
Man wielt hier de Düsterheit intreckt, begrüßt se as Morgensünn dat slapende Land op de anner Sied vun uns Eer. Noch eenmaal versmelten Licht un Schatt, ehr dat tägliche Symphonie verklungt. De Gesang vun de Sünn is verstummt un de nächtliche Himmel wacht nu över dissen Deel vun uns Eer. De eersten Steerns sünd to sehn bi’n eersten Fröhjahrsmond. Nu wiest sik de endlose Wiet vun dat Universum, un Ehrfurcht breidt sik in mi ut.
Düsterheit ümgeevt ok de Minsken, de sik hier üm dissen Barg ut Ästen un Struuksnied versammelt hebbt. De Klöör Swart beherrscht nu dat Bild. Schemenhaft sünd noch en paar Bomen to sehn, de as Wallhecken de Ackers sömen. Nu sehn se ut as Wesen, de mit de Düsterheit versmolten sünd. Denn breckt een lüttje Lichtschen dör dat Schattland un danzt as lütte Flamm dör de Klören vun de Nacht. Foorts findt se Nahrung in dat Heu, dat as lütte Nester twischen dat Astgewirr vörlugt. Gau frett sik dat Füerschien dör dat dröögte Gras un tast sik langs de Twiegen. Wild döranner schichtet ruht se hier al siet Weken.
Trotz Snee un Regen in’n Loop vun dat Johr harr Wind un de köhlen Strahlen vun de Sünn dat Holt dröög maakt. Nu weer dat klaar, dat Füer in sik optonehmen. Een Knistern begleit dat warme Lechten. Gierig griept dat na de drögen Ästen, un dat Leed vun dat Füer fangt an. Sien Gesang begleit nu de Flammen, un wielt dicker Rook na den Himmel treckt, hellt sik sacht de hölterne Barg op. Hitt leggt sik langsam as Schuul üm em, as wenn nüms den Füerdanz stöörn schall. De Minsken, de sik üm dat Osterfüer versammelt hebbt, treckt een paar Schreed torügg. De hete Hauch hüllt se in, un en paar schuuvt ehr Arm schützend vör dat Gesicht. As een Brand op de Huut brennt de Hitt un mahnt doran, em nich to nah to kamen.
Lütte Flammensteerns wirbelt dorbi rut. Geboren in de Glööd sweevt en paar mit de Rook na den nächtlichen Himmel omhoog. Man en paar blievt torügg. As füürige Dänzers wirbelt se üm den brennenden Barg hen. Wild un unbändigt schient ehr Flug, as weer he na een stilles Leed. Man wenn se sik ut dat hete Lechten löst, fangt de köhle Nachtwind se op för een ne’e Reis. Ehr Danz warrt nu stiller, ehr Licht verlöscht, un sneeflockenglieks sweevt se nu na de Eer daal. Ik seh, wo een vun de grauen Flöcken sik neeg mi daallaat, man ehr Liev ut Asch is so teer un breekbaar, dat se sik oplöst, wenn se de Grund beröhrt.As weer de Frost vun de Winter noch in em versteken, sluukt de Wind op eenmaal sterker över Felder un Wiesen. Man hört em, wo he an de düstern Boomwesen vörbi treckt, un sien Köhl fangt ok de Minsken, de noch bedächtig bi dat Osterfüer stahn. He blaast sien Odem ok in dat Füer, un noch eenmaal wirbelt een Säul vun Funken na den Himmel.
De Minsken fangt an sik torügg to trecken, dorhen, wo de köhle Wind se nich mehr erreichen kann. Blot dat Füer blifft un verwandelt mit sien Magie den Barg ut Holt to Asch. Tosamen mit de swarte Eer warrt se denn de Grund fruchtbor maken för nee Leven un een nee Arnte.
Dat Füer blifft man as Erinnerung dorin torügg.