Van Wattlüü un Indioners
En Oostfrees vertellt- eine Ostfriesin erzählt- An East Frisian tells

Upwursen in Oostfreesland

Mien Ogen sünd sloten. Ik höör dat Gebruus van de See, wo sück de Wellen breken un sinnig in Richten Strand utlopen. De natte Sand kruppt tüsken mien Töhnen dör, bit dat  kold Water mien Foten sachtjes umspöölt. Ik aam deep in. Dat ruckt naar See. Ik kann dat smecken un föhlen, indes en lind Bries mit mien Haren spöölt. Dat fallt mi stuur de Ogen open to maken. To innig is disse Moment. Doch as mien Blick in Richten Kimm geiht, licht se daar, de See in hör hele Wiede. Un indes ik herutkeek an de Punkt, wo sück de See mit de Kimm verbinnt, stiegen Erinnerungen in mi hoog. Ik denk an de Minsken, de hör Leven van disse Küstenlandskupp prent wurr.  Hier in Oosfreesland, an de Waterkant van de Noordsee bün ik to Welt komen un upwursen. 

In Wannel van de Jahrestieden

Wenn de iesige Oostwind de Fingerbieter stüürd of de Paaskefüüren de Vörjahr begröten – elke Jahrestied in Oostfreesland hett sien egen Töveree. Se prent dat Land, uns Bruken un spegeln sück in uns Memoortjes weer.

"Pottkieker"

Wuss du, waarum man in Oostfreesland Bohnjes up lang Banden upreeit of wat en lüttje Potteerpiep in de Gestmengsel to söken hett? Gewahr mit mi de Geheemste van de oostfreeske Köken.

De Reis begünnt!