Maanten wassen nu verleden, in de de weltwiede Pandemie uns Olldag regeerde. Doch nu was dat Reisen weer tolaten. Elv Stünnen Zugfahrt lagg vör mien Kindskind un mi. Mien Grootmoderhart was heel Stolt up hör, wo dapper un gedüldig se mit de lang Reis klaarwurr.

So fuhren wi an en Dag Richten Auerk, een lüttje Stadt in Oostfreeland. De Parkplatz un dat Holt leet na nix as wi ankwammen. Wi stegen ut un keeken uns um. Blot een Stratenschild mit de Upschrift "Freeske Freeiheid" schiende de Verwies to wesen, dat wi barbi de Graffthöchte wassen. En lang Allee verwachtde uns. En Weg föhrde pielliek dörhen un leet blot een Richten to, hum to passeren. Bovendeem schiende he sünner Enn, nett so as een Blick över de wiede See.
So lepen wi langs de machtig Bomen, de de Kant söömden.

So lepen wi langs de machtig Bomen, de de Kant söömden. Tüskendör bleven wi stahn, denn Gedenktafelns loden in, dat Weten över de Histoorje van mien Heimaat to verdeepen. Delen ut en lang verleden Tied wassen hier fasthollen. En Tiedreis dör de Geschicht van uns "Eyla frya Fresena". Dann schillde sück de Scheem van een stenen Monument in de Feernt of. Wi lepen wieder un stunnen nu stracks vör hum. Ik was platt över de Grötte un Utstrahlens van disse Denkmaal.

In de Stillte de uns umgaff, beröhrden un Hannen de grau Steen. En Ogenblick lang genoten wi de Ruh un besünner Stimmung van disse Stee. Mit en "Dat is cool, Oma," leet de lüttje Kinnerhand de Steen löss un hüppde torügg up de Weg, de wi komen wassen.