Över mi!
"Moin" un hartlik willkommen up mien Huussied !
An disse Stee mag ik mi vörstellen!
„Dat lüttje Wicht“ up de Foto mit de licht muulsk Blick, dat bün ik. Dat Utsehn ut de Kinnertied is verbleken, avers de Blick, wenn mi wat missfallt is bleven. Evenso de Memoortjes, Vertellsels un Biller, de sück in Loop van Leven mit mi verbunnen hebben. Mennig daarvan hebben mi to Laggen brocht, annern to Nadenken. Eenigen hebben mi prent, welke överrascht – un van een paar Vertellsels harr ik sülvst nich docht, dat se nu een Deel van mien Levensreis sünd.
Mien Naam is Hinderike Seewind un ik bün in Oostfreesland up Welt komen un upwursen. Dat Land an Rand van de Noordsee, waar immer en friske Seewind weiht, hett mien Hard in en besünner Wies mit de See verbunnen. Villicht wassen es die Geschichten van mien Vader, de as Schipper up de groten Heringslogger fuhr of de Leder, de mien Moder sang, wenn se van de sware Arbeid van Nettböhns weer kwam.
Kien eenfach Entscheden, denn hör Leven bruukde besünner Upmarken. Na de anfangs Euphorie van een Neeibegünn kwamm gau de Treck na Huus in mi up. Ik missde mitmaal Dingen, de natürelk för mi wassen un so fung ik an lüttje Vertellsels ok in mien Moderspraak uptoschrieven un so enstunn "van Wattlüü un Indioners!"
Vandag leev ik weer in Freesland un gewahr mien Heimaat neei. Dat is een besünner Reis för mi up de ik immer weer Neeis utmaak, wat Olds weerfinn un mark, dat man mitunner eerst mit Ofstand wiesword, wat würelk van Belang is.
Wenn du noch en bietje mehr över mi gewahren machst, dann koom geern to mi in de Teetied of geleid mi up mien Reisen dör Ruum un Tied.
Ik freei mi dat du daar büst!
Hinderike