Ik sitt in Köken, feer af van mien Heimaat. Mien lüttje Teepott, de dat sülvige Muster as de Stöve draggt, find sien Stee weer up de Ovend ut Porzellaan. En knackende Luud, denn schütt en lüttje Flamm ut de lange Röhr van dat Füürtüüch herut. Se söcht de Ducht, de sück hör in ’t Hart van de Keers integenreckde. En Ogenblick fiemelde dat Füür um de lüttje Brandsnoor. Dann sünd se verbunnen, un dat sücht ut, as wenn se tosamen danzen. In de Tied, waarin de Tee noch en bietje treckt, schluut ik de Jalousie. De leste Sünnenstrahlen vermisken sück buten mit de kommend Düüsternis. Indes nu de eerste hete Tee in mien Koppke lööpt, treckt mi de lüttje Keers in hör Bann. Vandag is de 10. November, un dat warme Lücht waakt in mi de Erinnerung an en Tied, waaran ik mit Freid torüggdenk. As en fien Puust ut de Vergangenheid leggt sück hör Schien up mien Hannen, un mit eens spöör ik de holten Stock, as mien Fingers hum fast umschluten.
En Smüüsterlaggen flüggt over mien Gesicht. Ik seh noch de Kippkappkögelstock vör mi, de fast in mien Fuust steckde – un mitunner muust de tweede Hand to Hülp komen, um dat Gewicht van de Lateern an ’t Enn van de Staak hollen to könen. Middenmang de lüttje Keers. In hör Schien trucken wi Kinner ut un drogen hör Lücht van Huus to Huus. Wi kunnen dat kaum ofwachten, bit de Karktoornklocke fievmal sloog. Als up en wunnerlik Teken füllden sück de Straten mit klörig Leven. Upachtend droog ik mien Lateern vör mi her. As en lüttje Sünn, de in ’t Midden van dat Universum steiht, lüchtde se mi mien Weg. As wenn lüttje Steerns van de Hemel fullen weren, danzden de Kippkappkögels dör de frisk, dunker Straten van uns Loog.
De Koll harr sück mit dat Swart van de bevörstahn Nacht tosamendoon. Man ok se kunn uns Kinner nich daarvan ofhollen, an de Huusdören to lüden un uns Leder to singen. Warm Lucht ströömde ut de Husen un leggde sück up uns Gesichten. Of un To dürsen wi ok in de Delen singen un genoten de Paltrock ut Hartelk un mollig Ovendlucht. Uns Tasken füllden sück mit Appels, Nöten un allerhand söte Slickereen. Dann tomaals wuur dat still in de Straten, un ok ik keehrde in mien Ollenhuus torügg. Midden in ’t Stuuv wurr de Taske leegmaakt. Ik settde mi up de Teppich un sorteerde de wunnerbaar Gaven. Un eens weet ik noch heel wahrhaftig: dat mien Ogen vull Stolt un Freid lüchtden, as disse Avend verklung.
