Van Wattlüü un Indioners
En Oostfrees vertellt- eine Ostfriesin erzählt- An East Frisian tells


In Wannel van de Jahrstieden

Dat Waaken van de Fröhling, en warmen Sommerregen, de bunte Bladen unner mien Föten of de Snee, de alls mit sien witten Mantel todeckt: Dat Leven folgt de Loop van de Jahrestieden. Uns Kultuur un de leevde Bruken gegleiden uns dör disse stadig Wessel van dat Jahr. Kumm mit mi dör dat Jahr un snüüster dör de Fieren, de wi  in uns Harten dragen.

Vöhrjahr

De Natuur waakt up un de eersten Blomen bleihn. De Fingerbieter verleert sien Kracht un de Mantel ut witten Sneekristallen verlett dat Land. Unner de Vörjahrsmaan maken de Brannen de Nacht hell un begröten de früchtbare Tied.

Sömmer

De Sünn steiht up de hoogen Stand un duukt dat Land in en golden Lücht. De Dagen sünd lang, de Avenden lau un up de Felden fangt dat flügge Drieven van de Arntentied an. Dat is de Tied van de Overmaat, worin wi dat Leven buten geneeten un leev Sömmerogenblicken in uns Harten sammeln.

Harvst

Wenn de Wind koller word, farvt de Natuur dat Land in warme Farven. Dat klörige Loov raschelt unner mien Föten un mit de fröhe Düüsternis fangt de behagelk Tied van de Lüchten an. Unner de Harstmaan trecken de Kinner van Huus to Huus, bringen ole Bruken weer tot Leven un füllen uns Harten mit gruselk-moie Staalkes.

Winter

Dat Jahr geiht to Enn un en depe Rüst leggt sück över dat Land. Wenn de Fröst de Fensterrahmen vertövert un de kole Wind um dat Huus treckt, maken wi dat uns binnen bi en hete Koppke oostfreeske Tee so richtig mackelk. Dat is de Tied van de Besinnlichheid, van de vertraude Familien-Traditionen un van de warme Lüchten in de Düüsternis.

De Reis begünnt!