Brummelbejen-Nostalgie
Elke Mörgen lopen Leo un ik uns eerste Runn. Siet ik de lüttje Pelznöös hebb, fangt de Dag in en nee Rüst an. Dat is noch fröh, un statt een Tass Tee wacht nu de friske Mörgenlucht up mi. En lichte Sömmerwind danzt dör de gröne Bladendacken van de Bomen, de de lüttje Straat sömen. Indes mien lüttje Spitzmischling sien „Bladdje“ leest, laat ik mien Blick över de Natuur trecken, de uns umgifft. Dann bliev ik stahn. Een paar Bejen fallen mi up. De swarte Früchten glimmen in de noch köhle Sömmersünn un laten een Erinnerung in mi hoogkomen. Ik mutt up eenmaal lagen un seh dat Gesicht van mien Fründin vör mi, wo se mit strahlende Ogen na de Früchten greep.
Uns lüttje Sandemmers wurren umfunktioneert un füllden sük laangsaam mit de dunker Bejen. „Hinderike, kiek maal, daar boven! De mutten wi hebben!“ Un so stunn se midden in de Busk. Blot in kört Büxen un Kneeistrümpen, schoven wi uns Benen immer deeper in dat Struukwark. Tüskenin höörde man een „Aua“ un en paar Utdrücken, de ik hier lever nich naspreken will un drungen deeper un deeper in dat stickelig Buskeree. „Ik hebb hör glieks. Holl mi fast!“ un as mit iesdern Tangen umsloten mien Arms hör Liev. De waghalsig Vörgahn wurr belohnt, un immer mehr van de dürabel Bejen landden in uns lüttje Emmers. Mit de Henksel in hör Snabel reckde un streckde se sük immer wieder deeper in dat stiekelig Beest. „Daar achtern sünd noch welke!“ Un al weer leet se sük noch wieder vörnöver fallen. As twee Stuntwieven hungen wi in de Struukeree, un dann … was se up eenmaal verswunnen.
Ik versöchde noch, na hör to griepen, un weer fast sülvst mit hör in de Deepde fallen. Ik kunn noch nett mien Balance weer finnen, um nich mit hör runnertofallen. „Sünd noch all daar?“, hörde ik hör mit en pienfull Stemm seggen. Se harr noch immer den Henksel in Mund un keek dör dat Kröpelbusk herut. Ik langde hör mien Hand, um hör ut hör misslelk Lagg to befrejen, man as bi Dornröschen leet dat diesig Buskeree hör nich ut sien Snapp. De stiekelig Tacken bohrden sük mit elke Bewegens wieder in hör Huut. „Shiet Sloot“, hörde ik se schimpen, indes ik hör Emmer an mi namm. To uns Glück wassen wi nich wied van uns Siedlung weg, un so swung ik mi up mien lüttje rod Rad, um Hülp to halen. Van wieden sach ik al hör Vader an Straat stahn, de mit en Naber en Klönsnack hull. As een rode Blitz raasde ik up hum dall. „Unkel Mannus, Unkel Mannus!“ Mien Roopen klung dör de Straten.
Ut Puust vertelltde ik hum van uns Malöör, un glieks fohren wi tosamen na de Unglücksstee. Ok de Naber harr sük de Reddenaktioon ansloten. Bewaapt mit en Heegscheer un een Biel rakden wi mien Fründin. Ik mutt togeven, dat de Mannlüü sük dat Lagen nich verkniepen kunnen, as se begünnen, de Bejenleevhebberin ut de Doorns to befrejen. Mit köttkrabben Arms un Benen stunn se denn weer seker an de Stratenrand. Een paar Sprickjes harrn sück as Klatten in hör blond Haar verknütt, un an en paar Steden lepen lüttje Blooddrüpkes ut de Wunnen, de de Doorns hör toföögt harrn. „Schiet Sloot“, see se, umarmde hör Vader un bedankde sük bi de Mannlüü. Dann dreihde se sük um un begunn weer, de Brummelbejen van den Busk to plücken. Ik dee dat ok, un ditmaal wassen wi upmarksame. Wat nich heet, dat Driestheid un Angst uns daarvan afholen kunnen, de Slacht um de moijsten Gewassen tegen dat Stiekelbeest up to nehmen.
So driest as domaals bün ik vandaag nich west, man een lüttje Schöttelke van de swarte besünner Bejen steiht nu in mien Köken. Mit en bietje Dattelsirup un Hönnig blubbern se nu in Pott vör sük hen. Hör Sapp ward vandaag de Highlight för mien Vanilljepudding. Un denn ward een beten van de Brummbejennostalgie över mien söten Naspies lopen.
