Waar de Seewind tohuus is
Dree Jahr is dat nu her, dat ik Bayern verlaten hebb un daarhen torüggkoomen bün, waar mien Hart al mien Leevdaag tohuus was. De Treck na Huus hett wunnen, un vandag kann ik seggen: Dat was en gode Entscheedung, mien Heimat weer so nabi to wesen. Natuurlk vermiss ik mien Söhn un mien Enkeldochter in de Süden unbannig, man elke Keer, wenn ik an’t Meer stah of an de Diek lankfohr, stuur ik mien Gedanken mit de Seewind na hör to. Nu bün ik weer hier un geneet elke neie Dag, verbunnen mit de Wind, de um de Hüsen krupt. Wenn ik vandag dör de oostfreeske Landschap reis, beleef ik dat as en groot Aventüür. Ik krig mien eegen Heimat noch eenmal gans neit to sehn – mit en deepe Flaid in mien Hart un de Ogen van en Minsch, de na Huus koomen is. Ik geneet de unbannig Wiede, dat vertraute Rusken van dat Meer un dat Geföhl, tolest weer ankoomen to wesen. Koomt Jo mit mi up mien Reis dör en Land, wat mi elke Dag weer doran erinnert, wor mien Tohuus is.
